ویلای ۱۳۱ از شروین حسینی در اصفهان

ویلای ۱۳۱

(توضیحات معمار پروژه)

موقعیت: اصفهان، جاده اصفهان به شیراز، مرق، دهکده زیتون پزشکان

معمار/معماران: شروین حسینی (استودیو طراحی براکت)

تیم طراحی پروژه: احسان حاج رسولی ها ، مهدی هلاکویی ، پریسا حق شناس

کارفرما: مهرداد کاظمیان ، آناهیتا هراتیان

سال آغاز پروژه: ۱۳۹۱ شمسی

سال اتمام پروژه: ۱۳۹۵ شمسی

مساحت زمین: ۱۰۰۰ مترمربع

مساحت زیربنا: ۴۳۰ مترمربع

سازه: فرید عرب زاده ، محمد نیلی پور

اجرا: استودیو طراحی براکت

عکس: فرشید نصرآبادی

تقدیر شده در گروه مسکونی تک واحدی در جایزه معمار سال ۱۳۹۵ شمسی

شهر اصفهان در طول دوران یک باغ شهر بوده است، ولی امروزه از آن‌ باغ‌ ها تنها چند اسم باقی مانده اند! باغ‌ هایی باصفا که در جریان توسعه‌ ی شهر تبدیل به کوچه، خیابان و محله شده‌ اند. اما در اطراف اصفهان هنوز باغ‌ ها و بیشه‌ ها کماکان زنده‌ اند و در آنها زندگی جاری‌ ست. روند فرار از شهر و روی آوردن مردم به زندگی در شهرک‌ های ویلایی و بیشه‌ های اطراف روز به روز بیشتر می‌ شود. در این طرح که در یکی از شهرک های حاشیه اصفهان ساخته‌ شده است، کارفرما تصمیم گرفته بود که در باغ زندگی کند.

امروز شهرها پر هیاهو شده‌ اند و سیمای شهری مدام فریاد می‌ کشد و بی‌ قرار و بلاتکلیف است و در این بین زندگی در یک عمارت ساده که میان باغی مصفا بنا شده باشد، مجالی برای سکوت و شنیدن صدای طبیعت را فراهم می آورد. ضوابط ساخت در شهرک در عین حال که به آن نظم می بخشد، محدودیت هایی نیز اعمال می کند؛ محدودیت هایی که خود دست‌ آویز طراحی این باغ-ویلا شده است. ارتفاع نباید از حد سایر پلاک‌ ها (حدود ۸ متر) بالاتر باشد، در نتیجه زیر بنای بیش از ۴۰۰ متر درخواستی کارفرما در سطح اشغال حدود ۱۵% زمین، در دو طبقه و در این ارتفاع قابل دستیابی نبود. همچنین، پلاک‌ ها با پرچین و دیوارهای کوتاه و فَنس از خیابان و زمین‌ های کناری جدا شده‌ اند که این شرایط موجب می‌ شود خانه‌ ها از اطراف دیده شوند. برای رسیدن به سطح مورد نیاز کارفرما، به طبقه سومی نیاز بود که با توجه به ضوابط در زیر زمین باید تعبیه می شد. به همین دلیل باغ را به دو بخش تقسیم شد؛ یکی هم تراز خیابان و دیگری پائین تر از سطح زمین که یک گودال‌ باغچه پدید آورد. باغچه‌ ای که فضاهای خصوصی خانه، حیات و استخری که در آن است از دید مصون می ماند و به تلطیف هوای گرم و خشک کویری در تابستان کمک می کند.

ساختمان باغ از سه ردیف دیوار در امتداد شرقی-غربی و چهار ردیف دیوار در امتداد شمالی-جنوبی شکل گرفته است که ترکیب عمودی و افقی این دیوارها، مکعب‌ هایی را به‌ وجود آورده است. از کنار هم نشستن آنها فضاهای عمومی، فضاهای خصوصی و فضای مابین شکل گرفته است؛ به نحوی که چشم از هر طبقه به طبقه دیگر بِدَود و از میان این گشایش‌ ها، چشم‌ اندازهایی از باغ قاب شود و در عین حال همین ترکیب سازه و نمای اصلی بنا را نیز ساخته است.

در واقع ساختار اصلی این خانه و دیوارهای حائلی که خاک گودال باغچه را مهار کرده‌ اند و نیز هر چیز دیگری که معماری این طرح را پدید آورده است، از کنار هم چیدن دیوارهای بتنی مدولار یک در یک (به متر) به دست آمده است. لغزش دیوارها روی هم، جلو و عقب نشستن آنها، به هم رسیدن یا فاصله گرفتن آنها از هم فضاهایی را به وجود آورده است تا بنا ساکنین خود را در آغوش بگیرد و به باغ نگران باشد. ساختمانی باشد خنثی که در درون، اشیاء و اشخاص و رنگ هایی که به آن افزوده می شود، خاطره ها را شکل می دهند؛ و در بیرون، گیاهان و سبزینگی به دوشش سوار می‌ شوند.

بنایی به رنگ خاکستری فارغ از هر تزئین و الحاق، نشسته بر بستر سبز باغ، مجالی که با خاطره‌ ها و یادگارها رنگ تعلق بگیرد، در شور و هیجان اتفاقات سهیم شود و باز به سکوت و آرامش خود برگردد…

منبع ابگینه

کمک نیاز دارید؟ چت از طریق واتساپ