انتخاب کفپوش مناسب برای فضای داخلی

کف سالن ها، بیشترین بخش را در یک محیطی داخلی به خود اختصاص می دهند و بنابراین، انتخاب انواع کفپوش خانه از معیارهای اصلی مرتبط با مسائل زیبایی شناختی و هویت بصری و همچنین مسائل فنی مقاومت و نگهداری عبور می کند. به طور عمده استفاده از کفپوش های مختلف برای مناطق با کاربری های مختلف رایج است و اغلب این گونه تفکیک فضا با دیوارها یا درها انجام نمی شود. در این بخش معماری و زندگی نکاتی را در مورد چگونگی انجام هماهنگی این انتقال و تفکیک فضا در زمانی که هیچ مرز فیزیکی بین فضاها وجود ندارد، به شما ارائه خواهد داد.

ما عادت داریم از اختلاف سطح برای مشخص کردن فضاهایی با کاربری های مختلف در خانه استفاده کنیم: مثلا آشپزخانه و اتاق غذاخوری، اتاق نشیمن و بالکن، یا حتی اتاق نشیمن و راهرو. این مرزبندی تقریباً همیشه با دیوارها و درهایی همراه است که حدود نوع فعالیت و همچنین کاربری هر سطح را مشخص می کند.

با این حال، در معماری معاصر، با رواج پلان های باز و فضاهای یکپارچه، معماران و طراحان داخلی به تفکیک بخش ها پرداخته و فضاها را بخش بندی می کنند و سایر چیدمان ها را بر اساس نوع کاربری سازمان دهی می کنند. این تغییر می تواند یک تغییر ساده در متریال و صفحه بندی باشد، اما همچنین می‌تواند درج یک عنصر تزئینی به نام فرش در قسمتی از کف باشد. برای هر دو موقعیت، باید به نحوه ترکیب مواد، بافت ها و اشکال مختلف به خوبی فکر کنید.

متداول ترین آن علامت گذاری میان منطقه مرطوب و خشک است، همانند آن چه در مورد آشپزخانه های ادغام شده با اتاق های غذاخوری وجود دارد. در این تقسیم بندی اغلب شاهد ترکیب کف پوش با تم گرم که می تواند چوب، وینیل یا لمینت باشد با کفپوش با تم سرد در آشپزخانه که می تواند چینی، سرامیک یا حتی کاشی یا گرانیت باشد، هستیم.

این انتقال بین سطوح همچنین می تواند برای برجسته کردن محیط های دیگر مانند سالن ورودی یا مناطق گردشی که برای پروژه مهم هستند انجام شود.

ترکیب سطوح مختلف به داخل ساختمان محدود نمی شود. انجام این کار در فضاهای بیرونی و به خصوص در تراس ها، مناطق سرپوشیده که کاملاً به بیرون باز هستند، امکان پذیر است. در این موارد، همیشه خوب است که جریان آب را پیش‌بینی کنید و از وجود شکاف مناسب برای جریان باران اطمینان حاصل کنید تا از سیلاب داخلی جلوگیری شود.

بخش بندی نیز به طور گسترده در محیط های تجاری هم مورد استفاده قرار می گیرد و از ترکیب کف های گرم مانند فرش، چوب، وینیل و لمینت برای داشتن نتیجه ای پویا و یکپارچه استفاده می شود.

گاهی اوقات قرار دادن نوع دیگری از کف راه حلی برای بازیابی و نوسازی است. هنگامی که کف اصلی تخریب می شود، امکان برش و جایگزینی قسمت های تخریب شده با نوع دیگری از کف وجود دارد که در تضاد با کف اصلی و هویت بخشی به پروژه است. به همین ترتیب، می توان تغییرات ایجاد شده در پرداخت ها را ثبت کرد و آثاری از دیواری که مثلاً با نوع دیگری از کف برداشته شده است، باقی ماند.

در نهایت نکاتی حائز اهمیت است که هنگام ترکیب دو نوع متریال برای سطح باید رعایت شود. اول از همه، لازم است انتخاب کنید که آیا نوعی عنصر انتقال بین آنها وجود خواهد داشت یا خیر. در انتقال از سطح به در، نصب طاقچه به عنوان تکمیل و اصلاح ناهمواری ها معمول است. زمانی که تعویض کف بدون درب صورت می گیرد، امکان نصب رکاب، باگت یا حتی فیله نیز وجود دارد. این قطعات زمانی که ناهمواری وجود دارد مهم هستند و برای تکمیل گام کوچک ایجاد شده توسط اختلاف ارتفاع مفید هستند. آنها می توانند از سنگ یا فلز ساخته شوند.

دوم، مهم است که در انتخاب انواع کفپوش خانه به تفاوت ضخامت مواد ترکیبی پایبند باشید. برای مثال، کاشی‌ های هیدرولیک، ضخیم تر از کاشی های وینیل، لمینت و چینی هستند و به نوعی تکمیل نیاز دارند. در نهایت، برای موفقیت آمیز بودن ترکیب، مطالعه قبلی در مورد صفحه بندی مهم است. طراحی کف ساخته شده از اندازه گیری های واقعی موجود برای در نظر گرفتن اندازه قطعات و مناسب ترین روش های اتصال، اجتناب از اتلاف و اطمینان از بهترین ترکیب ضروری است.

منبع: Archdaily – خط معمار

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

کمک نیاز دارید؟ چت از طریق واتساپ